Op de dag af drie maanden geleden dat ik voet zette op het asfalt van het chaotische Juba Airport. Wauw. De afgelopen paar weken heb ik veel gelezen, aan bezinning gedaan, vooruitgang geboekt met collega’s en uitgekeken naar mijn vakantie (nog steeds eigenlijk).

Ik ben gaan letten op kleine dingen. Van die dingen die je totaal vergeet omdat ze zo gewoon zijn. Bijvoorbeeld het overal rond dwarrelende as van plastic, papier, hout, bladeren en wat al niet meer. En dat het zo stoffig in mijn kamer was dat als ik mijn schone broek aantrok en de pijpen de grond raakten, ze al vies waren. IMG_0780Gelukkig heb ik sinds kort een poets, halleluja. Mijn schoenen zijn nog nooit zo schoon geweest. Of de platgedrukte vliegjes op mijn computerscherm omdat ze op het licht afkomen ’s avonds. En hoe ik iedere keer weer een hartverzakking krijg als ik ’s avonds na het plassen mijn handen ga wassen en de dikke vette padden die in het gras onder het jerrycan zitten, verschrikt wegspringen als ik het kraantje met water open zet. Of dat moment dat ik onder de douche stap en constateer dat mijn voetzolen permanent zwart zijn. De indringende geur van verbranding die mijn kamer binnenkomt en steeds weer lichte paniek teweeg brengt (gevaar!), en waarvan ik dan maar hoop dat het een hoop afval is aan de overkant van de straat en niet de kamer van mijn buurman. Of de ijscoboer die zijn komst aankondigt met een krakerige versie van Fur Elise. IMG_0790Mijn neus die altijd vol stof zit. En de ID kaart die ik altijd bij me heb. Dat ik onderweg aangesproken word met ‘kawadja!’ en iedereens ‘sister’ ben. De plakkers ‘no weapons’ op auto’s. Dat mensen hun oren schoonmaken met de sleutel van het kantoor of de motor. Of dat een gemiddelde vergadering begint met een gebed en het voorlezen van de notulen. En dat er altijd 2 mensen bijna in slaap vallen (ik bedoel echt met hun hoofd op hun armen liggen op tafel).

Klein zijn ook de frustraties die af en toe de kop op beginnen te steken. Dat ik het leven hier saai begin te vinden en beperkt. Ik fysiek contact met dierbaren mis. Dat meer mensen (expats) lijken te gaan dan te komen. Het rondhangen van collega’s op kantoor en dat ik niet zelf aan de touwtjes kan trekken. En ook dat VSO een aantal zaken slecht of niet op orde heeft.

DSC02006Maar er waren ook grote dingen. Zo was het super cool mee kunnen met de UN helikopter. Onder toeziend oog van een nors kijkende Rus in mijn eigen wereldje, dankzij de oorbeschermers, met een raampje open (heel tegennatuurlijk) vlak boven het land vliegen. Dat is 45 minuten lang als een klein kind ademloos naar buiten staren en foto’s maken. De mogelijkheden om het land te zien zijn klein dus dan is zo over Zuid Sudan scheren een cadeautje.DSC02050

Slopend waren de wormen die 2 weken lang gefeest hebben in mijn darmen. Mijn lijf was na een paar dagen weinig eten en pijn uitgeput. Als het goed is zijn ze nu morsdood en is al wat ik er aan over heb gehouden afzakkende broeken en kleinere tieten. Ik ben mijzelf tegengekomen zoals dat in NL ook kan gebeuren als ik me niet goed voel. DSC02026Ik luister namelijk slecht naar mijn lijf en de mensen om mij heen. Maar hier was het effect anders, bijvoorbeeld door de hitte en het versterkte het gevoel op mijzelf teruggeworpen te zijn. En uiteindelijk moest ik 5 uur lang naar Juba stuiteren met mijn ogen vastgepind op de weg en maar hopen dat ik niet moest kotsen.

Gevoelens van woede en hopeloosheid kreeg ik tijdens de vergadering bij de verhalen over onrecht, verkrachtingen, strijd tussen stammen en dronken agenten en militairen. En dat is dan het topje van de ijsberg. De vechtlust van de mensen die er waren om er wat aan te doen en bijvoorbeeld de overheid ter verantwoording te roepen is groot maar ook gevaarlijk. Had ik al gezegd dat het in dit land complex is allemaal?

Waardevol was de vrijdagmiddag nadat ik terug kwam van de VSO conferentie. Mijn collega’s ontvingen mij met open armen en breed glimlachend. Ze waren al de hele dag samen in de weer om, navolging van de jaar planning (de eerste ooit) ieders inbreng voor het financiële jaarplan door te nemen (ook de eerste keer). Zelfs het aantal kilo suiker voor een vergadering is ingerekend. Ze waren trots, ze hadden het gevoel dat er meer grip en richting kwam. Ze professioneler aan het worden zijn. Dat ik daar dan iets aan heb kunnen bijdragen is geweldig.

En dan natuurlijk de ‘mannen zijn nog altijd jagers’ ervaring. IMG_0786De leguaan die per ongeluk in het kantoor was beland heeft het met zijn leven moeten bekopen. Twee collega’s met stokken hup het kamertje in, deur dicht en 3 minuten later kwamen ze met trots met het arme (dode) dier naar buiten. Nog geen 3 dagen later hing de huid bij mij aan de waslijn uit te stinken. Volgens de locale traditie beschermt het tegen kwade geesten. Ik zeg: kan nooit kwaad.

Over kleine en grote dingen, en alles er tussen in, is eigenlijk best veel te vertellen. Dag vriendjes en vriendinnetjes, tot de volgende keer maar weer!

 

Yei | over kleine en grote dingen